PERSOONLIJK: EN TOEN WAS ER INEENS DIE BURN OUT

Als eerste wil ik even zeggen, wat leuk dat je er bent! En dat je de moeite hebt genomen om deze blog van mij te lezen. Ik wil graag wat persoonlijks met jullie delen, en je mag het weten hoor, ik vind dat dus best wel spannend. Ik ben best een open boek. In real life. Online ook wel, maar zodra het echt heel persoonlijk is, denk ik er toch wel twee keer langer over na om me open te stellen.
Waarom?  Omdat ik jou niet kan zien. Ik zie de blik in je ogen niet. Ik zie niet hoe je naar me kijkt. Ik kan jou niet aanvoelen. Ik zie je reactie niet.
Normaal gesproken -in het echte leven-  maak ik eerst een kletspraatje met iemand. En voelt het goed? Dan gooi ik mijn boek open. Dat gaat bij mij vrij gemakkelijk kan ik je zeggen. Maar online is er toch iets meer afstand, een drempel. Maar ik heb de afgelopen tijd al gemerkt – ik liet jullie soms via persoonlijke posts op Instagram weten hoe het met mij ging – dat die openheid me ook veel gebracht heeft. Ik vind het zo belangrijk om echt mezelf te zijn. Ook met mijn minder succesvolle kanten zeg maar. En ik heb gemerkt dat wanneer je meer open bent online – dat je je met veel meer mensen verbonden kunt voelen. En het is fijn om dingen met elkaar te kunnen delen. Ik heb het afgelopen half jaar zoveel lieve en steunende berichtjes gehad. Dank daarvoor!! En daarnaast is het ook ontzettend fijn en dankbaar om te merken dat je openheid gewaardeerd wordt, dat mensen blij zijn dat je ook je minder happy kant laat zien. Ik hoop dat ik met mijn openheid anderen en misschien ook jou mag inspireren, op welke manier dan ook. En ik hoop anderen tot steun te zijn. Ik wil graag laten zien dat er zoveel meer is dan alleen buitenkant. Dan alleen mooie outfits. Ik wil graag mijn verhaal met jullie delen. Dit gaat me never lang niet lukken in één blog,  dus vermoedelijk worden er nog wat onderwerpen op een later moment uitgewerkt. Omdat ik erin geloof dat velen van jullie hier misschien ook wat aan kunnen hebben. En ik overweeg serieus om een boek te gaan schrijven. Maar ik wil niet gelijk teveel hooi op m’n vork nemen dus ik beloof nog niks 😉

Degenen die me echt al heel lang volgen hebben mijn ontwikkeling vanaf de zijlijn meegemaakt. Van verkoopster in een kinderkledingzaak, naar een veel gevraagd kinderstyliste. Mijn blog is uitgegroeid van hobby naar een professioneel kindermode platform. Kindermodeblog mag ik met trots een van de grootste kindermode websites van Nederland noemen! Jullie zien de voorkant en vooral de mooie dingen van Kindermodeblog, maar het is zoveel meer. Ook dat kan ik niet even 1-2-3 omschrijven, maar en zit een heel logistiek gebeuren en netwerk achter. We hebben een kantoor. Er is personeel. Het is een onderneming met alles erop en eraan. Leuke én minder leuke dingen. Bloed, zweet en tranen. Ik heb echt letterlijk de weg bewandeld van niets naar iets. Elke keer als ik eraan denk hoe ik begonnen ben, met helemaal niets (geen geld, maar alleen een laptop en heel veel liefde) en wat er nu is, dan voel ik me trots en heel dankbaar.

Het ging ook heel erg goed. Er was lang niets aan de hand. Zo leek het. Maar als ik er nu op terug kijk… dan was het toch niet gezond. Mijn levensstijl. En mijn werk – privé balans. Ik dacht dat ik alles onder controle had, bracht veel tijd met de kinderen door en werkte hard aan mijn bedrijf.

Alles leek mij heel erg voor de wind te gaan! En ja, dat was in zekere zin ook zo. Ik werkte met de mooiste merken samen, werd ingevlogen door internationale kindermode merken en beurzen en sliep in luxe hotels. Het was ook fantastisch, en ik heb daar ook lange tijd enorm van kunnen genieten. Ik voelde me zeker ook heel dankbaar. Maar een groeiend bedrijf, met steeds meer verantwoordelijkheden en deadlines, hoe je het went of keert, dat brengt toch stress met zich mee. Ook werd de druk steeds groter, en waren er wat tegenslagen. En dat is zeker niet erg, want je leert ervan, maar het geeft gewoon stress. Punt. En een beetje stress is ook geen probleem. Als de rest van je leven – de overige omstandigheden- op dat moment op rolletjes loopt. En misschien ook als je iemand bent die beter tegen veranderingen kan dan ik. Maar het laatste jaar was het gewoon allemaal even teveel. Oliver naar school, wat ineens na 2 weken erg moeizaam ging. Plus hij werd vanaf dat moment meerdere keren per nacht wakker. Doei slaap! Mijn man kreeg een nieuwe baan waarvoor hij veel ging reizen, en ik maakte me zorgen over de gezondheid van mijn ouders. Dat zijn allemaal stress factoren die je normaal gesproken best kunt opvangen, maar mijn ritme in combinatie met een mega drukke job, waarbij je ook nog eens 24/7 online bent, en de hoge eisen die ik aan mezelf stelde… Ik wilde daarnaast ook graag veel tijd met m’n kinderen doorbrengen. Dus ik ging minder werken – in uren -, maar ondertussen moest ik eigenlijk steeds meer doen. Mijn mailbox was niet meer bij te benen, en ik liet daardoor steeds meer taken vallen waar ik ontzettend blij van word. En achteraf gezien bleek dus ook, dat ik heel weinig tijd voor mezelf had. Ik kwam echt op de laatste plaats, zonder dat ik me daar bewust van was. En ik snap nu ook, dat dat dus gewoon echt niet goed is. Maar het grappige is dus, als je druk bent, dan heb je het eigenlijk niet zo in de gaten. Je agenda is gewoon gevuld en je raced van het een naar het ander. En je denkt dus dat het allemaal prima gaat, en dat het binnenkort vast wel wat beter gaat, als je het even wat rustiger aandoet…. Grappig he?! Dat ze dat dacht.

Want toen was daar de Burn Out. Het ging echt even niet goed met mij. Ik was intens vermoeid. En ik kon wel janken. Wat na een aantal weken ook gebeurd is hoor, vijvers vol 🙂  Eerder vorig jaar hikte ik al eens een beetje tegen dit cruciale kantelpunt aan, maar met een beetje rustiger aandoen was ik toen vrij snel boven Jan. Maar in december sloeg er dus een soort bom in, en ging ik de vermoeidheid voorbij. Ik kreeg lichamelijke klachten. Meer dan alleen erge vermoeidheid. Ik kreeg last van een drukkend gevoel op de borst. Ik werd bang om een hartaanval te krijgen. Het voelde alsof ik een hele erge griep had, zonder daadwerkelijk griep of koorts te hebben. Ik kon gewoon niet meer! Ik was volledig opgebrand. Ik kon niet meer tegen prikkels en alles werd me snel teveel. En ik dacht, als ik nu doorga, dan val ik straks dood neer. Bij die gedachte zag ik mijn leven aan me voorbij flitsen. Ik zag mijn jonge kinderen zonder moeder opgroeien. En alles schreeuwde in mij dat ik een grens had bereikt. Ik was ineens heel bezorgd over mijn eigen lichaam.  Maar kon alles toen nog niet goed plaatsen. Het voelt op dat moment, alsof het je ineens overkomt. Je weet niet wat er aan de hand is, en je verliest het vertrouwen in je lichaam. 

Maar binnen een paar weken was ik weer hersteld (dacht ik), dus ik ging gewoon weer volle bak aan het werk. Ik ging in januari 5 dagen naar Italië voor Kindermodeblog, en vervolgens nog 4 dagen naar een kindermode beurs in Copenhagen. Italië ging prima, maar Copenhagen was opnieuw de druppel. Ik voelde me tussen de bedrijven door doodmoe. Maar telkens als ik weer even had bijgeslapen, dan kon ik weer! Ik was echt Jantje huilt, Jantje lacht. En nu snap ik hoe het werkt, het heeft allemaal met “de batterij” te maken. Die je leeg laat lopen en die je moet opladen. En dat ding is echt goud waard. Na een half jaar – inclusief therapie, mindfullness en yoga – én veel goeie gesprekken met hele fijne mensen, begin ik deze “ziekte” beter te begrijpen. En aan te sturen. En ik ben ook echt heel blij dat dit me overkomen is. Hoe gek dat ook voor jou nu misschien klinkt.

Ik ben op dit moment best wel ver in mijn herstel. Maar ik juich nog niet te vroeg, want zoiets gaat in golfbewegingen. En nog niet alle klachten zijn 100% verdwenen. Maar ook oorsuizen, iets waarmee ik het heel moeilijk heb gehad, kan ik nu beter verdragen. En ik kan gelukkig weer heel veel doen, ben weer lekker aan het werk, heb best veel nieuwe energie, heb een veel betere werk prive balans. En ik voel me veel rustiger. Tevredener. En relaxter. Ik voel me het overgrote deel van mijn dagen echt heel gelukkig. Heb ook steeds gezegd dat ik ergens heel blij ben dat dit me overkomen is, en daar blijf ik bij. Ik kan weer genieten van rust en stilte in mijn leven, voel geen druk meer om continue iets te ondernemen. Ik geniet enorm van mijn man en kinderen. Onze band is nóg sterker geworden. Over all gezien heb ik onwijze stappen gemaakt. Op lichamelijk gebied, maar ook als mens. Hoe ik dat gedaan heb en wat mij hierbij geholpen heeft, daar zal ik binnenkort wel een boekkie over open doen. En ik word ook nog steeds zó gelukkig van kinderkleding en Kindermodeblog. Dit heeft me ondanks alles steeds weer nieuwe energie gegeven, maar ik heb daar nu wel een betere focus in aangebracht. En ondanks dat ik het afgelopen half jaar minder dan een halve kracht was, ben ik er toch vol voor gegaan. Sophie en ik hadden dagelijks contact om alles door te spreken. Ik bleef me lekker met vanalles en nog wat bemoeien, puur omdat ik het ook TE leuk vind, mijn Kindermodeblog….Maar wauw, wat een top PA, die me door dik en dun gesteund heeft.

Bijna genoeg over mij. Maar laten we eerlijk wezen, ik ben natuurlijk bij lange na niet de enige met ” dit probleem”. DIT, de – druk(te)- struggle, is op dit moment zó aan de hand! Veel mensen, vrouwen, moeders, en jongeren raken uit balans. Ze zijn vermoeid, overprikkeld en zoeken naar meer rust en vrijheid in hun leven. Bijna iedereen kent op dit moment wel iemand in zijn omgeving die het even niet meer aankan allemaal. Die struggelt met balans. De kranten en tijdschriften koppen zich ook een ongeluk. Een vriendin zei laatst nog: vandaag of morgen staat er op de voorpagina “Heel Nederland overspannen.” Grappig genoeg kopte de krant de dag erna: 25% procent van alle studenten kampt met burnout klachten. Ik schrik daar dus echt van. Dit is toch niet normaal?

Sommigen van jullie hebben alles perfect op de rit en bij sommigen van jullie zal dat ook vast en zeker zo blijven. Maar het is niet altijd wat het lijkt. Ik had nl ook alles heel erg op de rit. Gezin en kids liepen lekker, mijn bedrijf groeide flink door, we zaten gewoon in een sneltrein die doordenderde en ik voelde me gewoon gelukkig. Soms wel een beetje moe, dat wel. Maar alles nog redelijk onder controle zullen we maar zeggen. Dat ik ondertussen nul tijd voor mezelf had, totaal geen ‘ echte’ rust nam, dat had ik niet eens in de gaten.  Heel lang. Alles onder controle. Alles ok. Druk, maar prima te handelen. Dacht ik. But I was wrong. Want ineens knapte mijn elastiekje… en toen was het gedaan.

Gelukkig kan ik nu weer heel veel doen, en komen de tranen alleen als ik door iets geraakt word. Positief of negatief, ik ben gevoeliger geworden. Nee, ik was het eigenlijk altijd al, maar door altijd druk te zijn, was ik verder van mijn gevoel verwijderd. Misschien was ik ook wel verhard. Maar het zachte ei is weer terug. En ze kan keihard NEE zeggen. En ze is ontzettend blij en dankbaar hoe alles nu loopt. Ik heb weer nieuwe energie voor de kinderen, man en bedrijf. Ik weet nu beter wat ik wil (en niet) En mede hierdoor hebben we recent een aantal geweldige nieuwe samenwerkingen gesloten. Ik heb een smile op m’n gezicht. Maar mocht er volgende week weer een traan voorbij komen, dan laat ik het ook weten.

Dankjewel voor het lezen en tot heel snel!

Heel veel liefs,

Free

(leuk als je hier of op FB / Insta een berichtje achterlaat)

Volg me hier via Kindermodeblog Insta, maar haak ook gezellig aan voor ander soort posts van mij persoonlijk op @frederiekewieberdink

Foto’s door Alina Krasieva

15 Reacties

  • door Marjan
    Posted 21 June 2018 19:56 0Likes

    Wauw…. je raakt me echt . Niet alleen omdat ik het zo ongelooflijk knap vind dat je dit deelt maar ook omdat ik mezelf soms hierin herken… mijn elastiekje knapt niet omdat ik nu aan mezelf denk maar man wat zat ik op t randje. Dat beeld van altijd maar doorgaan en alle ballen in de lucht moeten houden . Heel veel lieve mensen om me heen hebben me geleerd dat het genoeg is als je zelf gelukkig bent.. social media is mooi, ik hou ervan dat er mensen zijn zoals jij met die me blij maken met mooie kleding. Maar het kan ook zo misleidend zijn.. perfectie nastreven . Blij dat ook jij ons laat zien dat er achter al die mooie beelden online ook echte mensen zitten met dezelfde “zachte ei” momenten.

    • door frederieke1
      Posted 6 July 2018 14:50 0Likes

      Lieve Marjan, dankjewel voor jouw bericht en reactie. Bijzonder om te horen dat ik jou ermee geraakt heb… Deze blogpost heeft echt veel impact gehad op veel mensen, ik ben echt een beetje overwhelmed door alle berichtjes, comments en mails. En ook ontzettend blij dat ik open ben geweest en dit heb gedeeld. Hoe spannend ook. Social Media heeft inderdaad meerdere kanten, en wat hier heel erg bij helpt is bewustzijn. Het is niet alleen maar perfect en perfectie nastreven is zo vermoeiend.
      Het gaat erom hoe jij je voelt en dat jij doet waar je blij van wordt, wat anderen ervan vinden is totaal onbelangrijk. Wat goed dat jij op tijd op de rem hebt getrapt, maar blijf dat ook vooral doen. Goed naar je gevoel luisteren en een keer vaker nee zeggen, is echt niet erg. Hoor je mij nu makkelijk zeggen he?! Hihi, ik oefen ook heel hard hiermee. 😉 Dankjewel dat je mij en mijn blog volgt. Fijn weekend! Liefs Free

  • door Sharon
    Posted 21 June 2018 19:58 0Likes

    Lieve Free, wat mooi om jouw verhaal te lezen. Helaas kampen heel veel mensen met een Burn out of raken overspannen. Ik hoop dat je de balans in je leven onder controle kunt houden nu je daar de tools voor hebt gekregen. Wees niet bang een stap terug te doen als je dat gevoel hebt. Je leeft maar 1x en zo onwijs belangrijk om dat zo gezond mogelijk te doen! Heel veel sterkte xxx Sharon

    • door frederieke1
      Posted 6 July 2018 13:48 0Likes

      Lieve Sharon, dankjewel voor je mooie reactie! Alles wat je zegt klopt! Heel veel mensen kampen er nu mee, ik wist al wel dat het zo was, maar sinds deze blog van mij lijkt het nog veel erger. Ik heb zoveel reacties gehad van vrouwen die het ook hebben, eigenlijk best shocking. Ik zeg steeds vaker, het is ” de ziekte van dit moment ” Anyway, het lukt nu best goed om het heel rustig aan te doen en ik voel me gelukkig zoveel beter dan eerst. Maar ben zuinig op mijn energie, dus rustig aan en focus-focus. Hihi 😉 Gezondheid is het allerbelangrijkst! Heel fijn weekend Sharon, liefs Free

  • door Zaripha
    Posted 21 June 2018 20:07 0Likes

    Wat een intense ervaring en wat heeft het veel voor je gedaan ✨ Mooi hoe je het beschrijft! Respect voor je openheid, dank je wel ❤️

    • door frederieke1
      Posted 6 July 2018 13:44 0Likes

      Dankjewel Zaripha voor jouw reactie en dankbaarheid!!! Veel liefs Free

  • door Daphne
    Posted 21 June 2018 20:35 0Likes

    Jeetje …
    Beetje stil van eigenlijk!!

    Heel veel dingen zijn zoo herkenbaar voor mij … gek maar ook heel fijn om te lezen dat ik zeker niet de enige ben en jou ‘ klachten ‘ komen mij ook echt bekend voor.

    Helaas weet ik nu sinds een maand wat ik heb en waar ik laat van heb… hiervoor rommelde ik maar wat aan en wisselde van drie naar twee dagen werken en weer terug naar drie.
    Solliciteren , collega de schuld geven dat ik het niet meer naar mijn zin had , twijfelde over mij relatie , ben ik wel een lieve moeder voor mij drie meiden ? En ga zo maar door …

    Nu … moet ik mij eraan toegeven!!!!
    Nog wel lastig maar ik ga de goeie kant op 💪!
    Krijg wekelijks hulp en er worden therapieën aangeboden.

    Nu hoop ik snel weer de ‘nieuwe ‘ Daphne / moeder te zijn voor mijn partner en kinderen.
    Vrolijk zijn , lief voor de meiden en vooral gek doen.

    Ik wil je succes wensen in alles !!!

    Veel liefs ☺️

    • door frederieke1
      Posted 6 July 2018 13:42 0Likes

      Lieve Daphne, sorry dat mijn reactie even op zich liet wachten. Ik had via alle kanalen zoveel berichten gehad, kon niet alles tegelijk beantwoorden. Maar hier ben ik 🙂 Wat vervelend ook voor jou dat jij je in deze situatie zit, maar het gebeurt niet voor niks. En je komt er sterker uit!!! Pak alle kansen die je kunt aanpakken, om te werken aan jezelf, aan wat jij wel of niet belangrijk vindt. Lekker rust nemen, zó belangrijk. Ik hoop dat jij je nu – we zijn weer paar weekjes verder- iets beter voelt. Vrolijk zijn en gek doen, dat komt ook echt wel weer!! Ik sta ’s ochtends weer zingend op, en dat is echt een tijdje anders geweest. Geef het de tijd en focus je op wat wél goed gaat. Ik wens jou ook het allerbeste in alles!!! Veel liefs Free

  • door Sonja
    Posted 21 June 2018 21:02 0Likes

    Respect voor je openheid. Ik heb zelf overspannen thuisgezeten, maar herken alles wat je schrijft. Die achtbaan waar je maar niet uit kunt stappen. Of kan ik het wel maar durf ik niet? Na vier jaar kan ik je zeggen dat dat voor mij nog steeds de uitdaging ligt!

    Succes met je herstel en je liefde voor kindermode blijft hopelijk alleen nog maar groeien! Onder andere door jou is dat van mij eveneens gegroeid! Succes topper!

    • door frederieke1
      Posted 6 July 2018 13:37 0Likes

      Dankjewel Sonja, voor jouw reactie!! Ontzettend lief. En ‘grappig’ dat het zo herkenbaar is…blijkbaar voor velen! Wat doen “we” onszelf aan vraag ik me soms af… Hahaha. Zo’n overspannenheid of burn out is niet leuk, en best heftig soms, maar het brengt echt veel goeds. Uiteindelijk zijn veel mensen die het hebben meegemaakt, het daar unaniem over eens. Ik doe nu zoveel dingen anders, en durf nu veel makkelijker nee te zeggen. Niet dat ik dat eerst niet durfde, maar ik zei gewoon vaak maar automatisch ja.
      Dankjewel voor je support voor http://www.kindermodeblog.nl , en fantastisch dat we de liefde voor de kindermode met elkaar (en nog zovelen) kunnen delen. Fijne zomer toegewenst! Liefs Free

  • door Judith
    Posted 22 June 2018 02:14 0Likes

    Mooi hoe je het hele proces beschrijft. Een burn-out proces is een landurig proces op zowel mentaal als fysiek niveau. Zelf heb ik een aantal jaar geleden ook in dezelfde situatie gezeten.. Daarna het roer helemaal omgegooid en ben me zelfs in dit thema gaan specialiseren. Ik gebruik mijn burn-out ervaring om mensen te begeleiden en coachen die stress hebben, overspanning zijn of burn-out hebben. Ik krijg vooral jonge moeders in mijn praktijk die volledig uit balans zijn op werk/ Prive gebied. http://Www.heldermancoaching.nl. Specialist in vitaal leven en werken.

    • door frederieke1
      Posted 6 July 2018 14:38 0Likes

      Hi Judith, dankjewel! En wauw, wat heb jij er een mooie nieuwe draai aangegeven, door jouw eigen ervaring. Mooi, dat zo’n situatie, mooie nieuwe inzichten brengt. En dat je dingen vanaf dat moment ook anders aanpakt. Kan me voorstellen dat het bij jou in de praktijk lekker druk is, ongelofelijk dat zoveel moeders hier mee strugglen. Maar gelukkig vaak wel met een positief en sterker vervolg…. Fijn dat er steeds meer openheid over is. Werkse en fijn weekend!! Groetjes Free

  • door Sanne
    Posted 22 June 2018 05:39 0Likes

    Mooi omschreven en dapper van je om het te delen. Heel veel geluk en beterschap!

    • door frederieke1
      Posted 6 July 2018 14:35 0Likes

      Dankjewel Sanne!!! Liefs Free

  • door Stellina
    Posted 11 July 2018 19:04 0Likes

    Bijzonder om te lezen! Wat goed van je dat je je boekkie open durft te doen! Volgen deed ik je al, maar nu zal ik helemaal geen blog meer gaan missen. Wat inspirerend, herkenbaar en dapper! Topper zet hem op, hou vol, volg je gevoel en blijf vooral jezelf!
    🌸🤞🏻🍀👌🏻💖👏🏻🌞👍🏻💋
    Ik kijk uit naar je volgende blog!
    Lieve groetjes Stellina.

Plaats een reactie